Onder de 1100 bezoekers van de derde Nationale Bekeerlingendag bevonden zich vanzelfsprekend ook de nodige mensen die zelf de stap hebben genomen om de islam te omarmen. Gedurende de dag, waarop verschillende lezingen werden gegeven, spraken elf van de bezoekers de geloofsbelijdenis uit en werden derhalve moslim. Nioweb sprak met twee bezoekers die reeds moslim waren voor hun komst naar de Bekeerlingendag en een jongeman die moslim werd tijdens het evenement. Wat waren hun beweegredenen om de stap naar de islam te maken?
Ik had een heel vertekend beeld van de islam. De denkbeelden van Wilders stonden dichtbij mijn denkwijze.´´ Thijs vertelt met een glimlach op het gelaat over zijn pre-islamitische link met de PVV-voorman. ,,Ik ben christelijk opgevoed. Nadat ik me ging verdiepen in het christendom als religie, kwam ik tot de conclusie dat er dingen gezegd werden waar ik mij niet in kon vinden, er klopte “iets” niet. Bij de islam was dit absoluut wel het geval. De stap om mij te bekeren was voor mijn gevoel een hele grote stap, dat is de reden dat ik het uitgesteld heb. Toen brak het moment aan: mijn ouders gingen naar Denemarken. Ik kwam later achter hen aan. Nog nooit had ik zo’n lange tocht met de auto moeten maken. Toen dacht ik van: ‘stel je voor als ik nu overlijd, tijdens deze trip, wat dan?’ Dat was voor mij het moment! Voordat ik naar Denemarken ging sloeg ik bepakt en wel linksaf richting de moskee en sprak de geloofsbelijdenis uit. Later heb ik Wilders nog een mail gestuurd om hem te bedanken voor het feit dat hij mij via een grote omweg kennis heeft laten maken met mijn huidige religie. Ik heb echter nooit een reactie teruggehad.”
Senna is afkomstig uit een streng gereformeerd dorp. In haar geboorteplaats was zij als gesluierde vrouw een vreemde eend in de bijt. Nu zij verhuisd is naar de grote stad is zij in ieder geval af van dit predicaat. ,,In mijn jeugdjaren kreeg ik een islamitische vriend. Ik moest op dat moment nog weinig tot niks van religie hebben. Naarmate je ouder wordt ga je toch echt op zoek naar diepgang in je leven. De meest essentiële levensvraag die je jezelf kunt stellen is: ‘waarom leef ik?’ Hier had ik geen antwoord op. Mijn vriendje was nauwelijks praktiserend en was zeker niet van onbesproken gedrag. Als een gevolg van zijn gedrag kreeg ik zelfs een lichte afkeer van de islam. Uiteindelijk ging ik me toch steeds meer verdiepen in de islam, waarschijnlijk uit die drang naar zingeving. Ik begon me op zijn zeventiende islamitisch te kleden en al was het dertig graden buiten, ik droeg toch enigszins bedekkende kleding. Het gevoel dat ik kreeg van mijn hernieuwde levenswijze was een vorm van totale innerlijke rust. Uiteindelijk heb ik op mijn negentiende definitief de stap genomen. De mooiste dag in mijn leven.”
Amien, zoals de jongeman met Surinaamse wortels nu door het leven gaat, was nog geen Amien bij het binnentreden van de moskee tijdens de Bekeerlingendag. Maar aan het eind van de dag mocht hij zich dus officieel moslim noemen. ,,Ik geloofde al een geruime tijd in de islam als de waarheid. De eenheid van God en Mohammed als zijn boodschapper, dat trok me gewoon altijd al aan. Mijn islamitische vrienden hebben me kennis laten maken met de religie als zijnde de religie van saamhorigheid. Dat ik hier nu zou zitten als moslim had ik nooit durven dromen, maar ik voel me in een woord geweldig. Het voelt als een soort van wedergeboorte en voel totale rust. Prachtig.”
Moskee Omar al Farouk in Utrecht was het toneel van de bekeerlingendag afgelopen zondag, georganiseerd door Ontdekislam en het LPNM. Het aankaarten van de positie van de bekeerlingen in de Nederlands islamitische gemeenschap was het hoofddoel van het evenement.
Mede georganiseerd door http://www.ontdekislam.nl/
Posts tonen met het label bekeerde. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bekeerde. Alle posts tonen
dinsdag 2 februari 2010
zondag 31 januari 2010
Franse geleerde omarmt Islam tijdens congres
Franse geleerde omarmt Islam tijdens congres
Een Franse professor heeft in de Descartes universiteit in Parijs bekend gemaakt dat hij moslim is geworden. Zijn bekering vond plaats gedurende de derde internationale conferentie over handicaps en rehabilitatie in Riyad.
Professor Roland Dardiniz heeft nu zijn naam veranderd in Sharif. Hij gaf aan het idee te hebben dat het congres een ideale gelegenheid was om de grootsheid van de Islam, de Islamitische gemeenschap en de onderlinge broederschap onder de loep te nemen. Het keerpunt was het samenwonen met de moslims. Voornamelijk ten tijde van het gebed.
Hij vertelt: “Mij is opgevallen dat alles stilstaat wanneer het gebed aanbreekt, uit respect voor het gebed. Zelfs wanneer zij klaar zijn met het verrichten van het gebed in de moskee. Dan treden zij naar buiten in een situatie van gemoedsrust en kalmte, wachtend op het volgende gebed.”
De professor benadrukte dat hij voortaan zal uitnodigen naar de Islam vanwege de grootsheid ervan en zijn rol in de bevordering van het menselijke leven
Een Franse professor heeft in de Descartes universiteit in Parijs bekend gemaakt dat hij moslim is geworden. Zijn bekering vond plaats gedurende de derde internationale conferentie over handicaps en rehabilitatie in Riyad.
Professor Roland Dardiniz heeft nu zijn naam veranderd in Sharif. Hij gaf aan het idee te hebben dat het congres een ideale gelegenheid was om de grootsheid van de Islam, de Islamitische gemeenschap en de onderlinge broederschap onder de loep te nemen. Het keerpunt was het samenwonen met de moslims. Voornamelijk ten tijde van het gebed.
Hij vertelt: “Mij is opgevallen dat alles stilstaat wanneer het gebed aanbreekt, uit respect voor het gebed. Zelfs wanneer zij klaar zijn met het verrichten van het gebed in de moskee. Dan treden zij naar buiten in een situatie van gemoedsrust en kalmte, wachtend op het volgende gebed.”
De professor benadrukte dat hij voortaan zal uitnodigen naar de Islam vanwege de grootsheid ervan en zijn rol in de bevordering van het menselijke leven
zaterdag 30 januari 2010
Sander werd Zubair...een ontroerend, waargebeurd verhaal
Ik begon met een nieuwe studie op en nieuwe school, na een paar weken voelde ik me thuis. Op een dag net voor het weekend zag ik een leerling en hij droeg al zijn boeken. En ik vroeg mezelf af, “soubhanAllah waarom zal iemand al zijn boeken mee nemen naar huis op een vrijdag terwijl men een schoolkluis heeft? Hij zal vast wel een nerd zijn”. Ik had haast en wilde graag het vrijdagspreek en gebed meemaken, dus liep ik snel door.
Toen ik het schoolplein afliep zag ik een paar jongens naar hem toe rennen en ze duwden hem omver, hij viel om en zijn boeken lagen overal op de grond en zijn bril vloog in de lucht en lande in het gras.Ik liep snel terug om de jongen te helpen, de jongens om hem heen waren snel weer weg.Ik hielp de jongen opstaan en zag een droevige blik in zijn ogen, en ik zag een traan in zijn oog. Ik zei, “Deze jongens die jou hebben geduwd hebben echt geen leven.” De jongen keek me aan en zei, “Dank je wel!” met een grote glimlach op zijn gezicht.
Het was een zeer dankbare glimlach die ik nog nooit eerder had gezien.Ik stelde mezelf voor, en hij zei, “Ik heet Sander.”Ik hielp Sander mee met zijn boeken, en vroeg hem waar hij woonde, en SubhanAllah wat bleek hij woonde bij mij in de buurt.Ik vertelde hem dat ik onderweg was naar de moskee voordat dit allemaal gebeurde. Hij wilde graag mee dus liepen we samen naar de moskee.Hij durfde niet naar binnen en bleef dus in de gang staan.Onderweg naar zijn huis vroeg Sander wat er allemaal verteld werd, dus legde ik hem uit wat de Imam in zijn preek had gezegd.Toen Sander dichtbij huis was gaf ik hem mijn telefoon nummer en vroeg hem of hij in het weekend tijd had om te gaan voetballen met vrienden van mij.Hij zei, “Ja, maar ik kan niet zo goed voetballen.”
Mijn vrienden accepteerden hem en lieten hem mee voetballen.Sander had wel veel vragen, nog steeds over de vrijdagspreek. En ik kon sommige dingen niet goed uitleggen.Ik had hem verteld waar je islam boeken kan kopen.Weekend ging weer zo als gewoonlijk snel voorbij en het was alweer maandag ochtend, en daar zag ik Sander weer met een enorme stapel schoolboeken. Ik zei tegen hem, “Hee Sander! Jij krijgt echt last van je rug als je elke dag zoveel schoolboeken meeneemt!” hij glimlachte en gaf me de helft van de stapel boeken.Na vele maanden, werden Sander en ik goede vrienden.Ik was bij de heel emotionele dag dat Sander de Shahada (Geloofsgetuigenis) ging doen. Sander had zich verdiept in de islam en kreeg een enorm zelfvertrouwen en hij zei zelf, “ik heb nu het gevoel dat mijn ziel rust heeft.”
Na het behalen van onze schooldiploma was het onze plan om samen naar Medinah Universiteit te gaan om te studeren.We schreven beide een brief en melden ons aanKort daarna werd Sander aangenomen, ik kreeg al te horen dat hij meer kans had om aangenomen te worden omdat ze liever een niet Arabische afkomst hebben om zo beter de Dawah te verrichten.Ik was ontzettend blij voor hem.We hielden contact via mail en hij stuurde vaak een brief, hij hield me op de hoogte van de ontwikkelingen en stuurde vaak de aantekeningen van de lezingen die hij meegemaakt.Sander had zijn naam veranderd in Zubair.
Na een jaar kreeg ik ook een uitnodiging van de universiteit van madinah. Toen ik Sander zag herkende ik hem niet, een volle baard een glimlach een zelfverzekerde uitstraling soubhanAllah wat kan een mens veranderen. Sander steunde mij enorm, gaf me tips hoe ik het beste te werk moest gaan voor de tentamens. Op een dag kwam de Sheikh binnen en zag koekjes op de tafel van Zubair. En iedereen was Zubair aan het omhelzen. De Sheikh vroeg wat er aan de hand was.eenn van de leerlingen zei, dat Zubayr een brief heeft ontvangen uit zijn geboorte land dat zijn ouders de Shahada hebben gedaan.
De Sheikh ging hem omhelzen en gaf meteen een mashAllah mooie lezing.Dat waren pas mooie dagen. Maar de mooiste dag was dat we onze Usool ul-Fiqh diploma hadden gehaald en dat iedere leerling een soort lezing toespraak moest houden. En die van Zubair was gewoon te emotioneel voor mij, In het zuiver klassiek Arabisch vertelde hij zijn levensverhaal, en toen kwam hij bij een stuk in zijn leven waar ik ook in speelde. Hij reciteerde een Ayah van Surah Az-Zalzalah. “Wie ter grootte van een atoom goed deed, zal dit aanschouwen.” Toen zei hij iets ongelofelijks wat ik nog nooit gehoord had van hem. “De dag dat ik mijn vriend was tegengekomen, was de dag dat ik zelfmoord wilde plegen.
Ik had al mijn schoolboeken uit mijn kluis gehaald, zodat ik mijn moeder niet tot last zou zijn. Want anders moest zij de schoolboeken uit mijn kluisje halen. Die dag redde een vriendelijk gebaar mij van het helle vuur, onderschat broederschap niet”.Zubair eindigde met tranen in zijn ogen deze toespraak.
Toen ik het schoolplein afliep zag ik een paar jongens naar hem toe rennen en ze duwden hem omver, hij viel om en zijn boeken lagen overal op de grond en zijn bril vloog in de lucht en lande in het gras.Ik liep snel terug om de jongen te helpen, de jongens om hem heen waren snel weer weg.Ik hielp de jongen opstaan en zag een droevige blik in zijn ogen, en ik zag een traan in zijn oog. Ik zei, “Deze jongens die jou hebben geduwd hebben echt geen leven.” De jongen keek me aan en zei, “Dank je wel!” met een grote glimlach op zijn gezicht.
Het was een zeer dankbare glimlach die ik nog nooit eerder had gezien.Ik stelde mezelf voor, en hij zei, “Ik heet Sander.”Ik hielp Sander mee met zijn boeken, en vroeg hem waar hij woonde, en SubhanAllah wat bleek hij woonde bij mij in de buurt.Ik vertelde hem dat ik onderweg was naar de moskee voordat dit allemaal gebeurde. Hij wilde graag mee dus liepen we samen naar de moskee.Hij durfde niet naar binnen en bleef dus in de gang staan.Onderweg naar zijn huis vroeg Sander wat er allemaal verteld werd, dus legde ik hem uit wat de Imam in zijn preek had gezegd.Toen Sander dichtbij huis was gaf ik hem mijn telefoon nummer en vroeg hem of hij in het weekend tijd had om te gaan voetballen met vrienden van mij.Hij zei, “Ja, maar ik kan niet zo goed voetballen.”
Mijn vrienden accepteerden hem en lieten hem mee voetballen.Sander had wel veel vragen, nog steeds over de vrijdagspreek. En ik kon sommige dingen niet goed uitleggen.Ik had hem verteld waar je islam boeken kan kopen.Weekend ging weer zo als gewoonlijk snel voorbij en het was alweer maandag ochtend, en daar zag ik Sander weer met een enorme stapel schoolboeken. Ik zei tegen hem, “Hee Sander! Jij krijgt echt last van je rug als je elke dag zoveel schoolboeken meeneemt!” hij glimlachte en gaf me de helft van de stapel boeken.Na vele maanden, werden Sander en ik goede vrienden.Ik was bij de heel emotionele dag dat Sander de Shahada (Geloofsgetuigenis) ging doen. Sander had zich verdiept in de islam en kreeg een enorm zelfvertrouwen en hij zei zelf, “ik heb nu het gevoel dat mijn ziel rust heeft.”
Na het behalen van onze schooldiploma was het onze plan om samen naar Medinah Universiteit te gaan om te studeren.We schreven beide een brief en melden ons aanKort daarna werd Sander aangenomen, ik kreeg al te horen dat hij meer kans had om aangenomen te worden omdat ze liever een niet Arabische afkomst hebben om zo beter de Dawah te verrichten.Ik was ontzettend blij voor hem.We hielden contact via mail en hij stuurde vaak een brief, hij hield me op de hoogte van de ontwikkelingen en stuurde vaak de aantekeningen van de lezingen die hij meegemaakt.Sander had zijn naam veranderd in Zubair.
Na een jaar kreeg ik ook een uitnodiging van de universiteit van madinah. Toen ik Sander zag herkende ik hem niet, een volle baard een glimlach een zelfverzekerde uitstraling soubhanAllah wat kan een mens veranderen. Sander steunde mij enorm, gaf me tips hoe ik het beste te werk moest gaan voor de tentamens. Op een dag kwam de Sheikh binnen en zag koekjes op de tafel van Zubair. En iedereen was Zubair aan het omhelzen. De Sheikh vroeg wat er aan de hand was.eenn van de leerlingen zei, dat Zubayr een brief heeft ontvangen uit zijn geboorte land dat zijn ouders de Shahada hebben gedaan.
De Sheikh ging hem omhelzen en gaf meteen een mashAllah mooie lezing.Dat waren pas mooie dagen. Maar de mooiste dag was dat we onze Usool ul-Fiqh diploma hadden gehaald en dat iedere leerling een soort lezing toespraak moest houden. En die van Zubair was gewoon te emotioneel voor mij, In het zuiver klassiek Arabisch vertelde hij zijn levensverhaal, en toen kwam hij bij een stuk in zijn leven waar ik ook in speelde. Hij reciteerde een Ayah van Surah Az-Zalzalah. “Wie ter grootte van een atoom goed deed, zal dit aanschouwen.” Toen zei hij iets ongelofelijks wat ik nog nooit gehoord had van hem. “De dag dat ik mijn vriend was tegengekomen, was de dag dat ik zelfmoord wilde plegen.
Ik had al mijn schoolboeken uit mijn kluis gehaald, zodat ik mijn moeder niet tot last zou zijn. Want anders moest zij de schoolboeken uit mijn kluisje halen. Die dag redde een vriendelijk gebaar mij van het helle vuur, onderschat broederschap niet”.Zubair eindigde met tranen in zijn ogen deze toespraak.
Abonneren op:
Posts (Atom)
