"Pap, mam, ik ben moslima geworden!"
De ouders van Margot (30) hoorden zo'n 10 jaar geleden dat hun dochter zich bekeerd had tot de Islam. De oer-Hollandse Margot woont inmiddels met haar gezin in Marokko. Ze voelde zich in Nederland niet meer welkom. Jaarlijks bekeren zich zo'n 500 autochtone Nederlanders tot de Islam. Het overgrote deel van deze groep is vrouwen en jonge meisjes. Vaak is het een bewuste keuze en niet vanwege een moslim-echtgenoot of -vriendje.
Zie voor audiorack
http://www.radio1.nl/contents/13792-moslima-s-met-blauwe-ogen-2?autostart=16798
Posts tonen met het label Nederlands. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Nederlands. Alle posts tonen
zondag 14 maart 2010
zaterdag 30 januari 2010
Sander werd Zubair...een ontroerend, waargebeurd verhaal
Ik begon met een nieuwe studie op en nieuwe school, na een paar weken voelde ik me thuis. Op een dag net voor het weekend zag ik een leerling en hij droeg al zijn boeken. En ik vroeg mezelf af, “soubhanAllah waarom zal iemand al zijn boeken mee nemen naar huis op een vrijdag terwijl men een schoolkluis heeft? Hij zal vast wel een nerd zijn”. Ik had haast en wilde graag het vrijdagspreek en gebed meemaken, dus liep ik snel door.
Toen ik het schoolplein afliep zag ik een paar jongens naar hem toe rennen en ze duwden hem omver, hij viel om en zijn boeken lagen overal op de grond en zijn bril vloog in de lucht en lande in het gras.Ik liep snel terug om de jongen te helpen, de jongens om hem heen waren snel weer weg.Ik hielp de jongen opstaan en zag een droevige blik in zijn ogen, en ik zag een traan in zijn oog. Ik zei, “Deze jongens die jou hebben geduwd hebben echt geen leven.” De jongen keek me aan en zei, “Dank je wel!” met een grote glimlach op zijn gezicht.
Het was een zeer dankbare glimlach die ik nog nooit eerder had gezien.Ik stelde mezelf voor, en hij zei, “Ik heet Sander.”Ik hielp Sander mee met zijn boeken, en vroeg hem waar hij woonde, en SubhanAllah wat bleek hij woonde bij mij in de buurt.Ik vertelde hem dat ik onderweg was naar de moskee voordat dit allemaal gebeurde. Hij wilde graag mee dus liepen we samen naar de moskee.Hij durfde niet naar binnen en bleef dus in de gang staan.Onderweg naar zijn huis vroeg Sander wat er allemaal verteld werd, dus legde ik hem uit wat de Imam in zijn preek had gezegd.Toen Sander dichtbij huis was gaf ik hem mijn telefoon nummer en vroeg hem of hij in het weekend tijd had om te gaan voetballen met vrienden van mij.Hij zei, “Ja, maar ik kan niet zo goed voetballen.”
Mijn vrienden accepteerden hem en lieten hem mee voetballen.Sander had wel veel vragen, nog steeds over de vrijdagspreek. En ik kon sommige dingen niet goed uitleggen.Ik had hem verteld waar je islam boeken kan kopen.Weekend ging weer zo als gewoonlijk snel voorbij en het was alweer maandag ochtend, en daar zag ik Sander weer met een enorme stapel schoolboeken. Ik zei tegen hem, “Hee Sander! Jij krijgt echt last van je rug als je elke dag zoveel schoolboeken meeneemt!” hij glimlachte en gaf me de helft van de stapel boeken.Na vele maanden, werden Sander en ik goede vrienden.Ik was bij de heel emotionele dag dat Sander de Shahada (Geloofsgetuigenis) ging doen. Sander had zich verdiept in de islam en kreeg een enorm zelfvertrouwen en hij zei zelf, “ik heb nu het gevoel dat mijn ziel rust heeft.”
Na het behalen van onze schooldiploma was het onze plan om samen naar Medinah Universiteit te gaan om te studeren.We schreven beide een brief en melden ons aanKort daarna werd Sander aangenomen, ik kreeg al te horen dat hij meer kans had om aangenomen te worden omdat ze liever een niet Arabische afkomst hebben om zo beter de Dawah te verrichten.Ik was ontzettend blij voor hem.We hielden contact via mail en hij stuurde vaak een brief, hij hield me op de hoogte van de ontwikkelingen en stuurde vaak de aantekeningen van de lezingen die hij meegemaakt.Sander had zijn naam veranderd in Zubair.
Na een jaar kreeg ik ook een uitnodiging van de universiteit van madinah. Toen ik Sander zag herkende ik hem niet, een volle baard een glimlach een zelfverzekerde uitstraling soubhanAllah wat kan een mens veranderen. Sander steunde mij enorm, gaf me tips hoe ik het beste te werk moest gaan voor de tentamens. Op een dag kwam de Sheikh binnen en zag koekjes op de tafel van Zubair. En iedereen was Zubair aan het omhelzen. De Sheikh vroeg wat er aan de hand was.eenn van de leerlingen zei, dat Zubayr een brief heeft ontvangen uit zijn geboorte land dat zijn ouders de Shahada hebben gedaan.
De Sheikh ging hem omhelzen en gaf meteen een mashAllah mooie lezing.Dat waren pas mooie dagen. Maar de mooiste dag was dat we onze Usool ul-Fiqh diploma hadden gehaald en dat iedere leerling een soort lezing toespraak moest houden. En die van Zubair was gewoon te emotioneel voor mij, In het zuiver klassiek Arabisch vertelde hij zijn levensverhaal, en toen kwam hij bij een stuk in zijn leven waar ik ook in speelde. Hij reciteerde een Ayah van Surah Az-Zalzalah. “Wie ter grootte van een atoom goed deed, zal dit aanschouwen.” Toen zei hij iets ongelofelijks wat ik nog nooit gehoord had van hem. “De dag dat ik mijn vriend was tegengekomen, was de dag dat ik zelfmoord wilde plegen.
Ik had al mijn schoolboeken uit mijn kluis gehaald, zodat ik mijn moeder niet tot last zou zijn. Want anders moest zij de schoolboeken uit mijn kluisje halen. Die dag redde een vriendelijk gebaar mij van het helle vuur, onderschat broederschap niet”.Zubair eindigde met tranen in zijn ogen deze toespraak.
Toen ik het schoolplein afliep zag ik een paar jongens naar hem toe rennen en ze duwden hem omver, hij viel om en zijn boeken lagen overal op de grond en zijn bril vloog in de lucht en lande in het gras.Ik liep snel terug om de jongen te helpen, de jongens om hem heen waren snel weer weg.Ik hielp de jongen opstaan en zag een droevige blik in zijn ogen, en ik zag een traan in zijn oog. Ik zei, “Deze jongens die jou hebben geduwd hebben echt geen leven.” De jongen keek me aan en zei, “Dank je wel!” met een grote glimlach op zijn gezicht.
Het was een zeer dankbare glimlach die ik nog nooit eerder had gezien.Ik stelde mezelf voor, en hij zei, “Ik heet Sander.”Ik hielp Sander mee met zijn boeken, en vroeg hem waar hij woonde, en SubhanAllah wat bleek hij woonde bij mij in de buurt.Ik vertelde hem dat ik onderweg was naar de moskee voordat dit allemaal gebeurde. Hij wilde graag mee dus liepen we samen naar de moskee.Hij durfde niet naar binnen en bleef dus in de gang staan.Onderweg naar zijn huis vroeg Sander wat er allemaal verteld werd, dus legde ik hem uit wat de Imam in zijn preek had gezegd.Toen Sander dichtbij huis was gaf ik hem mijn telefoon nummer en vroeg hem of hij in het weekend tijd had om te gaan voetballen met vrienden van mij.Hij zei, “Ja, maar ik kan niet zo goed voetballen.”
Mijn vrienden accepteerden hem en lieten hem mee voetballen.Sander had wel veel vragen, nog steeds over de vrijdagspreek. En ik kon sommige dingen niet goed uitleggen.Ik had hem verteld waar je islam boeken kan kopen.Weekend ging weer zo als gewoonlijk snel voorbij en het was alweer maandag ochtend, en daar zag ik Sander weer met een enorme stapel schoolboeken. Ik zei tegen hem, “Hee Sander! Jij krijgt echt last van je rug als je elke dag zoveel schoolboeken meeneemt!” hij glimlachte en gaf me de helft van de stapel boeken.Na vele maanden, werden Sander en ik goede vrienden.Ik was bij de heel emotionele dag dat Sander de Shahada (Geloofsgetuigenis) ging doen. Sander had zich verdiept in de islam en kreeg een enorm zelfvertrouwen en hij zei zelf, “ik heb nu het gevoel dat mijn ziel rust heeft.”
Na het behalen van onze schooldiploma was het onze plan om samen naar Medinah Universiteit te gaan om te studeren.We schreven beide een brief en melden ons aanKort daarna werd Sander aangenomen, ik kreeg al te horen dat hij meer kans had om aangenomen te worden omdat ze liever een niet Arabische afkomst hebben om zo beter de Dawah te verrichten.Ik was ontzettend blij voor hem.We hielden contact via mail en hij stuurde vaak een brief, hij hield me op de hoogte van de ontwikkelingen en stuurde vaak de aantekeningen van de lezingen die hij meegemaakt.Sander had zijn naam veranderd in Zubair.
Na een jaar kreeg ik ook een uitnodiging van de universiteit van madinah. Toen ik Sander zag herkende ik hem niet, een volle baard een glimlach een zelfverzekerde uitstraling soubhanAllah wat kan een mens veranderen. Sander steunde mij enorm, gaf me tips hoe ik het beste te werk moest gaan voor de tentamens. Op een dag kwam de Sheikh binnen en zag koekjes op de tafel van Zubair. En iedereen was Zubair aan het omhelzen. De Sheikh vroeg wat er aan de hand was.eenn van de leerlingen zei, dat Zubayr een brief heeft ontvangen uit zijn geboorte land dat zijn ouders de Shahada hebben gedaan.
De Sheikh ging hem omhelzen en gaf meteen een mashAllah mooie lezing.Dat waren pas mooie dagen. Maar de mooiste dag was dat we onze Usool ul-Fiqh diploma hadden gehaald en dat iedere leerling een soort lezing toespraak moest houden. En die van Zubair was gewoon te emotioneel voor mij, In het zuiver klassiek Arabisch vertelde hij zijn levensverhaal, en toen kwam hij bij een stuk in zijn leven waar ik ook in speelde. Hij reciteerde een Ayah van Surah Az-Zalzalah. “Wie ter grootte van een atoom goed deed, zal dit aanschouwen.” Toen zei hij iets ongelofelijks wat ik nog nooit gehoord had van hem. “De dag dat ik mijn vriend was tegengekomen, was de dag dat ik zelfmoord wilde plegen.
Ik had al mijn schoolboeken uit mijn kluis gehaald, zodat ik mijn moeder niet tot last zou zijn. Want anders moest zij de schoolboeken uit mijn kluisje halen. Die dag redde een vriendelijk gebaar mij van het helle vuur, onderschat broederschap niet”.Zubair eindigde met tranen in zijn ogen deze toespraak.
zaterdag 9 mei 2009
Ware verhalen over de dood
Subhana Allah
Bismillahi Rahmani Rahim.
“Elke ziel zal de dood ondergaan. En voorzeker zal u op de Dag der Opstanding uw beloning ten volle worden uitbetaald. Wie daarom van het Vuur wordt verwijderd en de Hemel binnengelaten, heeft inderdaad zijn doel bereikt. Het leven dezer wereld is niets dan een middel tot bedrog.” (QS3:185)
Wij zijn hier vandaag verzameld terwijl wij claimen dat er geen godheid is die het waard is om aanbeden te worden behalve Allaah. Maar nochtans zijn er mensen die dit uiten met de tong maar deze uitspraak heeft hun harten niet bereikt.
Een jonge politieman vertelt aan een Sheikh hoe hij terugkeerde tot zijn Heer, de Almachtige. Hij vertelt dat hij verschillende ongelukken zag gebeuren. Maar op een dag was het een bijzonder geval. Zijn partner en hij waren op een autoweg aan het rijden, het was stil en rustig. Totdat ze op een gegeven moment plotseling ongeluk hoorden. Ze zagen een verschrikkelijke botsing gebeuren. Ze verplaatsten de twee jongemannen in de eerste auto zachtjes naar de kant van de weg. En ze gingen vervolgens naar de tweede auto, maar de bestuurder was dood. Dus keerden ze terug naar de eerste auto. Zijn partner zei tegen hen: “Zeg laa illaaha illallaah”.
Want voorzeker, Allaah heeft degene die laa illaaha illallaah zegt, daarbij niets anders zoekend dan de tevredenheid van Allaah, verboden voor het Hellevuur. Deze twee jongemannen, waren zij in staat om deze uitspraak, deze woorden van succes, deze gouden woorden, deze sleutel tot het paradijs te uiten? Welnee! In plaats daarvan waren zij aan het zingen, zij uitten de woorden van shaytan. Deze politieman zei, dat hij nog nooit zoiets gezien heeft. Hij werd beangstigd door deze situatie. Zijn partner zei tegen hen: “Zeg laa illaaha illallaah”. Maar ze weigerden steeds om deze beste woorden te uiten. Stilte. De eerste jongeman viel, en de tweede jongeman viel. En beiden waren dood. De laatste woorden die ze uitten waren de liedjes van shaytan.
Nee, broeders en zusters, elke persoon die het gewoon is om te zondigen. Dat is geen berouw tonen. Degene die volhardt in het zondigen, shaytan zal dit hart vullen met deze zonden. En zijn hart zal voortdurend gevuld zijn met deze zonden, zelfs in de laatste momenten van zijn leven. Dus als een persoon op zijn sterfbed ligt, en zijn familieleden en vrienden sporen hem aan tot het uitspreken van de tawheed. Dan zal de zonde hem beheersen en zal hij niets kunnen zeggen, in plaats van datgene wat hij gewoon was! Shaytan zal komen in de laatste momenten van je leven. Hij zal komen om jou ervan te weerhouden om de shahada uit te spreken.
Bismillahi Rahmani Rahim.
“Elke ziel zal de dood ondergaan. En voorzeker zal u op de Dag der Opstanding uw beloning ten volle worden uitbetaald. Wie daarom van het Vuur wordt verwijderd en de Hemel binnengelaten, heeft inderdaad zijn doel bereikt. Het leven dezer wereld is niets dan een middel tot bedrog.” (QS3:185)
Wij zijn hier vandaag verzameld terwijl wij claimen dat er geen godheid is die het waard is om aanbeden te worden behalve Allaah. Maar nochtans zijn er mensen die dit uiten met de tong maar deze uitspraak heeft hun harten niet bereikt.
Een jonge politieman vertelt aan een Sheikh hoe hij terugkeerde tot zijn Heer, de Almachtige. Hij vertelt dat hij verschillende ongelukken zag gebeuren. Maar op een dag was het een bijzonder geval. Zijn partner en hij waren op een autoweg aan het rijden, het was stil en rustig. Totdat ze op een gegeven moment plotseling ongeluk hoorden. Ze zagen een verschrikkelijke botsing gebeuren. Ze verplaatsten de twee jongemannen in de eerste auto zachtjes naar de kant van de weg. En ze gingen vervolgens naar de tweede auto, maar de bestuurder was dood. Dus keerden ze terug naar de eerste auto. Zijn partner zei tegen hen: “Zeg laa illaaha illallaah”.
Want voorzeker, Allaah heeft degene die laa illaaha illallaah zegt, daarbij niets anders zoekend dan de tevredenheid van Allaah, verboden voor het Hellevuur. Deze twee jongemannen, waren zij in staat om deze uitspraak, deze woorden van succes, deze gouden woorden, deze sleutel tot het paradijs te uiten? Welnee! In plaats daarvan waren zij aan het zingen, zij uitten de woorden van shaytan. Deze politieman zei, dat hij nog nooit zoiets gezien heeft. Hij werd beangstigd door deze situatie. Zijn partner zei tegen hen: “Zeg laa illaaha illallaah”. Maar ze weigerden steeds om deze beste woorden te uiten. Stilte. De eerste jongeman viel, en de tweede jongeman viel. En beiden waren dood. De laatste woorden die ze uitten waren de liedjes van shaytan.
Nee, broeders en zusters, elke persoon die het gewoon is om te zondigen. Dat is geen berouw tonen. Degene die volhardt in het zondigen, shaytan zal dit hart vullen met deze zonden. En zijn hart zal voortdurend gevuld zijn met deze zonden, zelfs in de laatste momenten van zijn leven. Dus als een persoon op zijn sterfbed ligt, en zijn familieleden en vrienden sporen hem aan tot het uitspreken van de tawheed. Dan zal de zonde hem beheersen en zal hij niets kunnen zeggen, in plaats van datgene wat hij gewoon was! Shaytan zal komen in de laatste momenten van je leven. Hij zal komen om jou ervan te weerhouden om de shahada uit te spreken.
Abonneren op:
Posts (Atom)
